کلبه شقایق

ایستاده در باد

شاخه لاغر بیدی کوتاه

بر تنش جامه ای انباشته از پنبه و کاه

بر سر مزرعه افتاده بلند

سایه اش سرد و سیاه

نه نگاهش را چشم

نه کلاهش را پشم

سایه امن کلاهش اما

لانه پیر کلاغی است که با قال و مقال

قار قار از ته دل می خواند

آنکه می ترسد

                    می ترساند